Posłuchaj
Objaśnienie po polsku
Powołanie i udział świeckich
Jan Paweł II podkreśla znaczenie czynnego zaangażowania katolików świeckich w ewangelizację. Przypomina ich powołanie i miejsce w Kościele związane z sakramentami chrztu i bierzmowania.
Papież odwołuje się do nauczania Soboru Watykańskiego II o apostolstwie świeckich i o ich udziale w posłannictwie Kościoła.
Współodpowiedzialność w parafii
W przemówieniu parafia jest wskazana jako podstawowe miejsce apostolskiego zaangażowania świeckich. Papież zachęca do podejmowania współodpowiedzialności za życie wspólnoty parafialnej i diecezji.
Jako przykłady wymienia udział w radach duszpasterskich oraz w parafialnych lub diecezjalnych inicjatywach apostolskich. Przemówienie nie przedstawia tych przykładów jako jedynej możliwej formy zaangażowania.
Współpraca, dialog i zaufanie
Jan Paweł II zwraca uwagę na potrzebę właściwej formacji świeckich oraz współpracy świeckich i duchowieństwa w życiu Kościoła.
Wskazuje cierpliwy dialog, postawę służby i wzajemne zaufanie jako ważne dla ich relacji. Słowa te można odczytywać jako zachętę do troski o sposób współpracy także w parafialnej wspólnocie modlitwy.
Formacja we wspólnotach i ruchach
Papież podkreśla znaczenie katolickich organizacji, stowarzyszeń i ruchów dla formacji apostolskiej świeckich. Zwraca uwagę na ich różnorodne charyzmaty i ofiarność osób zaangażowanych w życie Kościoła.
Wypowiedź odnosi się do sytuacji Kościoła w Polsce w 1993 roku. Nie ustanawia obowiązku przynależności do stowarzyszenia dla osób uczestniczących w adoracji.
Źródło i wersje dokumentu
- Polski tekst przemówienia na stronie Stolicy Apostolskiej Przemówienie powstało w określonej sytuacji Kościoła w Polsce. Wskazany fragment dotyczy współodpowiedzialności w parafii, nie ustanawia procedury tworzenia kaplic adoracji.
